Bijna dertig jaar geleden begonnen mijn Lief en ik aan het Grote Experiment: we wilden kinderen krijgen.
Vanzelfsprekend is dat niet als je met twee vrouwen bent. Het proces ging over technische en praktische kant: hoe, waar, met wie?
Een ander belangrijk gedeelte bestond uit het omgaan met reacties uit de omgeving.
Soms leek het alsof we verantwoording moesten afleggen voor onze keuze: wat deden we onze toekomstige kroost aan, zouden ze een vaderfiguur niet gaan missen, waren we niet gewoon egoïstisch bezig?
Ook de wet vroeg in die tijd justificatie: welke positie had ik, als ik niet de baar-moeder was? Later kon ik gelukkig mijn kinderen adopteren.
En zo werd ook ik de trotse moeder van onze prachtige kinderen.
« Vergeten
Uit het oog »
« Vergeten Uit het oog »
Column, Familie, Maatschappij
Rechtvaardig
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Vergeten Uit het oog »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Dat is beslist niet eenvoudig geweest destijds, net zo min als dat nu het geval is. Wel mooi dat het allemaal gelukt is. Grt.
Wees jij maar trots, Lisette. Dat kunnen jullie zijn. Je hart volgen is altijd het beste.
@Luc:zeker! Het is het resultaat dat telt!
Levja: dankjewel voor je aardige reactie.
Mooi en gevoelig persoonlijk verhaal Lisette, inderdaad wees trots en wie jullie zijn.