Even aarzel ik of ik mijn leeftijd wil invullen op de aanmelding voor de les. Er mag in groepjes van vier gesport worden.
Met het invullen van mijn leeftijd zal ik vast in het krukkende kneuzengroepje terechtkomen.
Ik voel me helemaal geen tweeënzestig!
Maar eerlijkheid duurt het langst, dus meld ik me aan met mijn geboortejaar.
Op het veld zie ik montere vrouwen en mannen. Er wordt stevig gesport, kleine groepjes fitnessen, tennissen en doen aan korfbal.
Het sportuur is maar zo voorbij.
Vanochtend kom ik piepend en krakend op gang. Mijn knieën weigeren dienst, mijn rug is stijf en ik heb een liesblessure.
Ik ben blij dat ik me niet heb voorgedaan als een vlotte vijftiger.
ik ben ouder.

Lisette. We leven in een tijd waarin mensen zich na hun veertigste al gaan schamen voor hun leeftijd, praktisch geen werkgever ze meer in dienst wil nemen en eenmaal met pensioen, ja, dan krijg je een stempel op je voorhoofd, met in grote letters ‘parasiet.’
Maar de geschiedenis der mensheid bestaat uit eb en vloed, dus wie weet komt er eens een tijd waarin iemand zonder zich te hoeven schamen zegt: ‘Ik ben vijftig/zestig/zeventig/tachtig…’
Je hp heeft in ieder geval de maatschappelijke druk weten te weerstaan en zich niet jonger voorgedaan. Teken van volwassenheid en zelfbewustzijn. En de spierpijn e.d. is zo al erg genoeg.
@Cesar: namens de hp bedankt!
Vrijwel elke leeftijd heeft charme (en ongemakken) Grt.
@Luc: leuke gedachte, vooral om aan te eind van je leven te bekijken.
Charmes herken ik wel, de ongemakken kwamen vanaf mijn veertigste ongeveer.
Mooi beschreven dilemma Lisette (daar kunnen ze in Den Haag nog wat van leren).
@Willem: bedankt! Wat mij betreft begrijpt Den Haag ook dat 60+ ers, die zich te oud voelen om nog mee te doen aan de ratrace, hun plaats mogen afstaan aan 20+ ers, die staan te trappelen om aan het werk te mogen.