Al snel wilden zij beide hun prille liefde bekrachtigen, dat zij elkaar op het levenspad getroffen hadden was een zegen van boven. Nogmaals een huwelijk was niet voorzien maar zo’n modern samenlevingscontract was een acceptabel alternatief. Meteen maar een nieuw testament erbij? De hiertoe benodigde afspraak bij de bevriende notaris werd gemaakt. Zelfs de frons van de notaris sprak boekdelen toen zij de historische woorden zonder enige terughoudendheid de wijde wereld instuurde.
“Ik wil niet dat jouw kinderen van mij erven”.
Met deze opmerkelijke en onmiskenbare eeuwige liefdesverklaring wist Henk precies wat hij aan Ingrid had. Hij zag allerlei waanbeelden door zijn hoofd flitsen maar een ding stond als paal boven water, zijn handtekening werd die dag beslist niet gezet.

Luc, ik heb zo maar het idee dat dit aardige stukje niet helemaal verzonnen is…
Willem, jij mag nooit meer raden, gelukkig niet mijn eigen ervaring. Grt