Ik snap er niks van. Dat ding mot branden.’
‘Blijkbaar werkt het niet.’ Donald kijkt Willie grinnikend aan. ‘Je amazing “superbruiner” ameezd niet zo super bruin. Lijkt mij.’
Willie vloekt en pakt Lampje bij zijn poten. ‘Hup, klote ding, doe iets.’
Lampje piept, maar geeft geen licht. Willie verhoogt de spanning op zijn armpjes, Lampje schudt en trilt, maar licht niet op. Donald gaat er goed voor zitten, het gebeurt niet vaak dat een uitvinding zó mooi mislukt. Van negen uur in de ochtend zijn ze bezig.
‘De oplossing voor de bleke eendenstaart,’ meldde Willie.
Nou, hoe ze ook turen, er gebeurt helemaal niets.
Totdat Willie bij het tandenpoetsen zijn verbrande hoofd in de spiegel ziet.
‘Shit, het was ultraviolet.’

Menno, ik haal je beginzin aan, maar verder…
Hoi Willem, voor de mensen die geabonneerd zijn op de Donald Duck (voor zichzelf, kinderen of kleinkinderen)
O, vandaar dat ik het spoor bijster was 🙂
Zonder kennis van de hoogwaardige Donald Duck literatuur, is het inderdaad een vrij onbegrijpelijk schrijfsel.
Leuk Menno, ik had het direct door. Duckstads beroemde uitvinders Willie Wortel en Lampje. Maar ja, had ook heel heel heel lang geleden en abonnement op de Donald Duck.
Donald Duck = verplicht = opvoeding.
H2O bedankt.
Luc, volledig mee eens.
Zonder abonnement snap ik het bijna. Lampje kende ik niet. Toch grappig.