Ik sta bij de bloemist. Of hij nog wat geboortegrond heeft voor mij. De bloemist bloeit op. Het is blijkbaar lang geleden dat daar iemand naar gevraagd heeft. De tranen staan in zijn ogen. Benieuwd naar de emotie vraag ik de goede man wat hem zo ontroert. Maar de bloemist is overmand. Ik vind het moeilijk te peilen of het vreugde- of verdriettranen zijn. Het antwoord komt snel. Veel te snel. Het huilen wordt snotteren, het snotteren bulderen. En dan verschijnt er een grote brede glimlach. Hij heeft nog een klein zakje achter liggen. Of ik een momentje heb. Het lijkt een eeuwigheid te duren. De bloemist komt terug. Asgrijs. De geboortegrond is op. Wat rest is een kilo sterfturf.

Recente reacties