Vandaag de dag hebben we iets gemeen, maar niets om te vieren. Een gemeenschappelijke obsessie voor een virus dat er wel is, maar niet meteen zichtbaar is. Virusmoeheid slaat toe, de jeugd ontglipt omdat ouders wel andere dingen aan het hoofd hebben. Wel of geen vaccinatie? De ziekenhuizen liggen vol, maar drastische maatregelen blijven uit. Met pappen en nathouden wordt het richtingsloze beleid verdedigd.
Alleen naar de supermarkt is er niet bij, complete gezinnen lopen in en uit, discipline is ver te zoeken. Dat dit geen einde heeft, heeft kennelijk niemand in de gaten. Je eigen einde is waarschijnlijk nog dichterbij dan dat het virus deze wereld verlaat. We gaan richting een onvergetelijke kerst, maar niemand kan het wat schelen.
Recente reacties