Echt, ze heeft in tijden niet zo gelachen. Het is dan ook een bak, niet normaal!
Daar zit ze: in haar appartement achter de ondoordringbare tralies van angst en wantrouwen. Haar isolement is zo diep dat de caissière van Appie haar enige relatie is. Eruit komen is topsport. De wereld dendert. Geduld, tijd en inlevingsvermogen zijn dun gezaaid.
Maar nu is alles anders. Wat herkenbaar is, omarmt men makkelijker. De wonderen zijn de wereld niet uit: ze hoort er eindelijk bij!
Ze veegt de lachtranen weg en hikt wat na. Ze verstilt en staart. Ze slaat haar handen voor haar gezicht en snikt hartverscheurend. Het doet haar juist nu zo’n pijn. Haar isolatie snijdt als nooit tevoren door haar ziel.
@Marieke Mooi. Van de ene emotie in de andere.