Dat zijn lieve windjes. Milieuvriendelijk. Niet afkomstig van zo’n grote windmolen. Nee. En ook niet van kleine windmolentjes waar ene Don tegen vocht. Het zijn windjes die mogen wapperen en wervelen. Vrij in de ruimte. Zoet geurend meestal. Afhankelijk van wat er de voorgaande uren gegeten is. Opmerkelijk hoe zo’n, meestal lichtbruin getint windje tot ons komt. Via een ingewikkeld maal- en verteringssysteem wordt het vooruitgeduwd om uiteindelijk, letterlijk en figuurlijk uit het uiteinde de wereld wordt ingegooid. Maar niet vooraleer eerst de wervel wordt gevormd in onze dikke en dunne darm en daar ook zijn eerste wervellessen tw krijgen. Het begint en eindigt vaak met borrelen. Borrels erin en daarna borrels eruit. Ik zeg laat maar lekker waaien, toch?

@Mien, ah, werkt dat zo? 🙂
Inderdaad. Met de nadruk op ‘ah’. ?