Met een bezorgde blik komt de ober aan tafel.
“Vind je het niet lekker?”
“Het is heerlijk, de combinaties zijn super maar deze portie krijg ik echt niet op.”
Zijn benen tegen de mijne voelen warm en vertrouwd.
Waar ben ik mee bezig?
Een knoop in de maag. Is het op mijn gezicht te lezen?
De half verspilde maaltijd wordt afgeruimd.
We rekenen af en vertrekken.
Hand in hand slenteren we door het park.
Aan zijn voeten, nieuwe schoenen die aan hun inlooptijd beginnen.
Even maken we onze ecologische voetstap kleiner. Dan vertrek ik.
“Maandag trek ik mijn versleten schoenen weer aan, ik ben een zeronaut,” roept hij me nog lachend na.
Ik ben thuis. Morgen neem ik een beslissing.
Recente reacties