Opa is dood. Nog niet zo lang. Papa heeft het huis opgeruimd.
‘Ik heb een verrassing voor jullie,’ zegt hij, ‘loop maar mee.’
Mama en ik lopen mee naar de gang.
‘Wauw,’ zeg ik.
‘Mooi he,’ zegt papa.
Het is de televisie van opa. Geen knoppen die je ver in moet drukken, maar tiptoetsen. Geen draaischijfje met een streepje dat de zender aangeeft, maar gloeidraadjes in de vorm van verschillende cijfers.
‘Eindelijk weg met de oude kast,’ zegt mama, ‘laten we hem aansluiten.’
‘Ja!’ roep ik.
Papa gaat meteen aan de slag. Al snel hebben we beeld. Het is Toon van de Film van Ome Willem die mijn leven voor het eerst echt bewust kleurt.
Zo zal Toon altijd voortleven.


Mooi eerbetoon aan Art Staartjes.
Mooie herinnering, Hadeke.
Geweldige titel!
Mooi stukje.