Het gemis van een opleiding verpleegkunde maak ik ruimschoots goed door te kunnen koken voor een groep; begeleiders en vakantiegangers. Niet alleen schep ik er het nodige plezier in maar ik weet ook nog eens de weg in een keuken. Het is mijn bijdrage als vrijwilliger aan “De Wielewaal”. De tieners zijn rolstoel-gebonden, met lichamelijke en/of geestelijke beperkingen. Met drie begeleiders en drie vakantiegangers zitten we op een zonovergoten terras in Den Burg. De jongedame vraagt me wat ik drinken wil. “En de jongen in de rolstoel, wat wil die”? “Ik heb geen idee, maar vraag het gerust zelf”.
Confronterend, voor meer dan een persoon tegelijk. Aangezien ik tevens de pot beheerde, gaf ik haar toch wat fooi, dik verdiend.
« Harte-liken
Het winnende verhaal »
« Harte-liken Het winnende verhaal »
Communicatie, Cultuur, Eten & drinken, Maatschappij, Mensen
Texels ongemak
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Luc Verschuren of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Harte-liken Het winnende verhaal »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Auw, inderdaad bijzonder pijnlijk. Doet mij denken aan mijn gesprek met het ZORGkantoor nota bene:
‘Wilt u dat op de mail zetten mevrouw, mijn cliënt kan u niet te woord staan.’
‘En wanneer is uw cliënt wél in de gelegenheid?’
‘Ehh, niet, mevrouw, hij kan namelijk niet praten.’
@Louisa. Dank voor je reactie. Dergelijke anekdotes zijn onbetaalbaar. Ik heh er nog een paar maar dan van het UWV, hopelijk kan ik die ook nog eens gebruiken. Grt