Begin jaren tachtig lag ik als nieuwbakken klinisch psycholoog niet goed in de markt. Dus ik werd vrijwilliger. ik bestreed incest. Met de GGZ, de zedenpolitie en het Openbaar Ministerie smeedde ik een verbond. Hulp en straf gingen hand in hand, eigenlijk voor het eerst samen.
Ik voelde me gewaardeerd in mijn rol. Alleen de preventiemedewerker van de RIAGG liet niet na om mij me een snotneus te laten voelen in de professionele praktijk. Onbetaald was minder serieus, toch?
Het deed me bijzonder goed toen de Officier van Justitie haar corrigeerde. Zij moest zich laten bijscholen door ons team, en niet andersom.
Ik heb daarna nog twintig jaar gewerkt in deze branche, steeds betaald. Dat kon zij zelfs niet voorkomen.

Oh, frustrerend herkenbaar. Mensen die niet snappen dat het team meer oplevert dan de som der delen….
Saat nog wel een foutje in; Hulp en straf gingen hand in hand gaan.
Rest nog de vraag of er bij Ria (ik neem aan dat ze zo heette) sprake was van genderoverstijgend haantjesgedrag, beklagenswaardige jaloezie of een chronische galblaasontsteking.
@ Louisa: dank? De taalfout zag ik zelf net ook, ga ik aanpassen. Het gaat dus om de dubieuze motieven in de samenwerking, maar ook om de hiërarchische verhoudibg tussen betaald- en vrijwilligerswerk. Kost bij elkaar dus veel nodeloze energie.
@Cesar: wat jammer nou dat ik haar dat indertijd niet gevraagd heb!
En verder: Ria van de RIAGG? En dus Zedda van zedenpolitie en Justine de officier van justitie?
@lisette. Mocht je toch aan het verbeteren gaan, psycholog…psycholoog. Grt.
@Luc: getver, en dan lees ik het nog wel twee keer na, voordat ik mijn stukje instuur. Gelukkig heb ik ooit ergens gelezen dat vooral intelligente mensen zo slordig typen ,,?
@Lisette. Ik weet er alles van. Ik word hier constant verbetert! Grt
@Luc: hmm, zo intelligent dus. Fijn voor je, dat je het waardeert dat je wordt verbetert