Ik ben goeddeels uit de sociale media vertrokken.
Linkedin is verdwenen omdat ik mijn werkkwaliteiten niet meer verkoop.
Facebook zie ik al langer niet zitten. Ik hoef niet de permanente euforie van een ander te zien. Ik houd zelf mijn schijn wel op.
Twitter beschrijft mijn verwonderingen niet meer. Ik heb meer dan 280 tekens nodig om mijn zegje te doen,
Insta(gram) en Snapchat geven mijn kinderen nieuwtjes. Niks voor mij.
Met Whatsapp heb ik een knipperlicht relatie: soms ben ik uitbundig aanwezig, andere tijden zwijg ik hardop. Matig sociaal dus.
De likes die ik nu misloop, kreeg ik vroeger gratis als ik van iemand mijn poesiealbum terugkreeg. Handgeschreven cadeautjes, opgefleurd met plaatjes vol glinstertjes.
Voor altijd bewaard, nooit gewist.
Ik ben er zelfs nooit aan begonnen dus ik hoef ook niet te gaan.
1 opmerking: mijn zegje doen….mijn zegje te doen. Grtn
@Lisette, leuk, die vergelijking van ‘handgeschreven cadeautjes’ met likes. Ik geef je een hartje hier. 🙂
@Rop: goede keus,cafschaffrn al die prikkels,bij heb er genoeg van! En dank voor de tip, tot drie keer toe overheen gelezen..
@Nel:jouw hartjes zijn mij altijd erg dierbaar, dankjewel dus!
Lisette, je bent en blijft voor mij een intrigerende hartenvrouw.
Ja… De nieuwsgierigheid naar hetgeen wat er in je album werd geschreven, en welke plaatjes erbij zouden zitten! Allemaal ingebonden vind-ik-leuks.
@Mili: dat klinkt mij nu weer intrigerend…
@Alice: ja, juist, dat opgewonden gevoel. En gewoon weten dat er altijd iets aardigs in zou staan!