Een gedicht aan cliënten met een progressieve ziekte. Opdat wij allen alert zijn en blijven hoe wij elkaar benaderen. Want is het respect of vooral minachting waar zij dagelijks (als fysiek het nog toestaat) tegenaan ‘lopen’.
Controle loopt op rolletjes en
ríjdt er niet overheen, toch?
berg je maar voor gelukafwaarts
Het zal hem bedrukken
ook al valt het zijn kant op
Zorg krijgen lijkt niet eens op maken
En wanneer geluk hem -op- zijn rug toekeerde
werd ‘almaar’ opeens onomkeerbaar
en voelde je geen ‘maar’ meer aankomen
Spam-on-ontvankelijk, hack-onwaardig en
Geen noodzaak meer tot back-up
Publieke desinteresse ten top
Levenslang ontzag gaat uit naar
wie níét ontzien werd, toch?
maar zien we het écht of bekijk je het maar?
@Louisa. Triest en waar.
Ik zie mijn oom zo voor me, fysiek en mentaal volledig afgetakeld (een kasplantje) om dan stilletjes uit te doven. (Lewy body dementie)
Dat is inderdaad een triest ziektebeeld en een droevig einde