Opgekweekt uit een pitje dat ik vond in een vrucht, gewoon uit de supermarkt. Vijf maanden per jaar een kasplant, maar na de IJsheiligen durf ik het wel aan om hem naar buiten te halen.
Soms droom ik ervan dat ik een grotere kas moet bouwen, speciaal voor deze boom. En dat ik ieder jaar op 15 mei met een steekkarretje, voorzichtig de kuilen en hobbels ontwijkend, de zware terracotta pot naar zijn voetstuk rijd: een zorgvuldig schoongeveegde en perfect horizontaal gelegde stoeptegel in de zon.
Misschien maak ik het mee, als ik bijna honderd ben. Want het is een langzame groeier. Na drie jaar vertroetelen is het bloedsinaasappelboompje tien centimeter hoog. Voorlopig krijgt hij een plaatsje op de tuintafel.

Tslinger. Geduld is een schone zaak. Grt
@Tslinger, mooi beschreven en doet mijn kwekershart goed.
@Luc: helemaal waar, zeker met plantjes zaaien en opkweken. Ik zag tot mijn plezier dat de Camassia’s die ik in januari zaaide enkele dagen geleden zijn opgekomen.
@Willem: wat leuk. Het is sterker dan ik: wanneer ik een pit in een vrucht tegenkom dan gaat ie de grond in. Ik heb een heel citrusbos (allemaal nog klein, maar zeer divers), meerdere avocado’s en mango’s, een nectarine en amandelen. En dan nog de ‘gewone’ zaadjes en stekjes natuurlijk.
@Tslinger: le ik! Dat geeft mij hoop voor de potten van de avocado, mango en appel hier!