Mijn nichtje is al maanden klaar. Tijdens haar laatste schoolexamen besloot de minister dat er geen landelijk examen zou worden afgenomen. Ineens zat ze dus thuis. De verdere voorbereiding, de hugs en hoge gilletjes van haar vriendinnengroep, de eindeloze examenfeestjes en de roekeloze reis naar Albufeira: allemaal weg.
Vandaag mag, op voorschrift van de minister, de vlag uit. Tuurlijk is ze geslaagd.
Op mijn tafel ligt een hele verzameling felicitatiekaarten. Ze wordt overmorgen achttien, maar een echt feestje geven zit er natuurlijk niet in. We bombarderen haar met kaarten en knuffelen haar tijdens het beeldbellen op die dag.
Ik voorzie binnenkort het eerste onderzoek naar de psychische schade die ze heeft overgehouden aan het gemis van al die sociale rituelen.
Mooi meelevend.