Vandaag herdenken wij nine-eleven, de gebeurtenis die ons (jarenlang) vierentwintig zeven In zijn greep had. Het blijft voor mij een hoop vieren en vijven, zélfs nu nog, in hoeverre de toedracht volledig aan de vijand toe te schrijven is.
Al sinds het jaar nul hebben overheden een dubbele agenda en zijn haar wegen soms ondoorgrondelijk. Want zélfs wanneer alles in het honderd loopt wordt op z’n elfendertigs gereageerd. Voor hen die niet tot tien kunnen tellen kán er dan iets knappen.
Geld en religie afschaffen lijkt mij wel iets. Mijn persoonlijk panacee, wellicht, maar met onbetaalbaar effect. Maar ja, wíe zou zo’n beslissing maken? Ik geef een ieder die het met mij eens dreigt te zijn nul op het rekest.

Een proef met een basisinkomen (dacht in Finland) leverde in elk geval verrassende resultaten op. Minder suïcide, minder ziekenhuisopnames maar niet meer werkenden, terwijl dat een van de verwachte uitkomsten was. Zweden begint volgend jaar met de samenleving zonder contant geld. Alle betalingen verlopen dan digitaal bijv. via je telefoon. En wat religie betreft, zalig zijn de onwetenden roept de paus al jaren lang, en dat is niet zomaar natuurlijk. Wie weet komt het er ooit nog van…grt.
Gedeeltelijk met je eens, maar wel een paar kanttekeningen en taalkundige puntjes.
Moeilijk voorstelbaar dat mensen jarenlang 24/7 aan nine-eleven hebben gedacht. Voor nabestaanden en direct betrokkenen zoals overlevenden, brandweerlieden, politie, artsen en verpleegkundigen ligt dit anders natuurlijk.
Religie is niet alleen maar de bron van veel kwaad, maar betekent daarnaast voor miljoenen mensen troost, houvast en verbondenheid (zelf ben ik niet gelovig).
vierentwintig zeven is spreektaal, we schrijven 24/7
beslissing maken* – beslissing nemen*
een ieder – eenieder
*Hierover heb ik laatst een column geschreven. Binnenkort zal ik die plaatsen.
PS ik heb me verkeerd uitgedrukt. ‘Je schreef: Vandaag herdenken wij nine-eleven, de gebeurtenis die ons (jarenlang) vierentwintig zeven In zijn greep had.’
Ook dat geloof ik niet. Met het verstrijken der weken hield 11 september haast niemand meer in de greep. Controles op vliegvelden waren strenger dan voorheen, maar verder werd ons dagelijks leven vooral bepaald door onze persoonlijke omstandigheden.
Louisa, ondanks dat het wat dik aangezet is, zoals Ewald al heeft gezegd, vind ik dit een goed stukje. De impact van deze gebeurtenis is letterlijk en figuurlijk groot. Er wordt nog zoveel en vaak over gesproken dat je denkt: is het alweer negentien jaar geleden? Gisteren, op ‘De dag van de Scheiding’, heb ik het volgende stukje geschreven. Ik had meer dan 120 woorden nodig. https://www.schrijverspunt.nl/korte-verhalen/11-september-2020-dag-van-de-scheiding