Wat zag je er geweldig uit. Ik zei het graag maar je wist het zelf ook wel. Statig paradeerde je met je naaldhakken over de kinderkopjes. Je kokerrokje maakte het lopen nog iets lastiger. ‘Maar het oog wil ook wat’, vond jij. Magisch, jij en ik. Jij voelde hetzelfde dus het zou nooit stoppen.
Nu lig je hier in bed te slapen. Je bent weer veel afgevallen afgelopen week, zodat je nu zeker twee keer in die rok van toen zou passen. De gelige kleur van je gezicht en handen. De blauwe randen op je nagels breiden elke dag verder uit. Je stemgeluid, de lieve kneepjes in mijn hand, ze worden iedere dag zwakker. Het zal niet lang meer duren…
@Louisa. Na eerdere stukjes van je te hebben gezien valt me één ding op. Misschien ben je niet op de hoogte van die mogelijkheid of ligt er een andere reden aan ten grondslag maar … alle stukken van jouw hand vallen in de categorie communicatie. Terwijl er meerdere mogelijkheden geboden worden; zoals mensen, fictie, maatschappij enz.
Bij sommige van je stukken hoop ik namelijk dat ze onder de noemer fictie vallen. Grt
De magie van je verhaal komt over; heel mooi beschreven.
@Louisa. De dood wacht ons allemaal, maar komt in jouw stukje wel heel snel dichtbij. Dreigend en mooi. Hartje.