In het holst van de nacht glipt Kofi uit bed, opent stilletjes de kamerdeur en sluipt de trap af. Pikkedonker is het, maar zijn weg weet hij ondertussen perfect te vinden.
Bestemming: de keuken.
De nachtelijke strooptocht van hun pas geadopteerde zoon is ondertussen al enige tijd aan de gang. Wat hij in de koelkast aan lekkers vindt, verbergt hij onder zijn bed.
Koekjes zitten verscholen in en achter de kleerkast, voor later…
‘s Ochtends komt “mama” binnen, kijkt onder mijn bed en haalt mijn eten weg!
Ze praat honderduit, maakt gebaren, ik begrijp er niks van. Ze komt dichterbij, ik maak me klein, wil wegkruipen maar dan geeft ze me een knuffel.
Oef, de koekjes heeft ze niet gevonden.
@Tiny, mooi verhaal en goed geschreven.
Goed stukje, Tiny. Een veranderend perspectief in zo’n kort stukje werkt lang niet altijd, maar in dit geval zeker wel.
Dit is een kort verhaal met heel veel gevoel.
Met Ewald eens dat juist het veranderend perspectief dit te weeg brengt.
@Tiny. Het onderwerp adoptie mooi beschreven. In de praktijk minder makkelijk dan men denkt. Grt.
Volgens mij is het dus teweegbrengt. Foutje … Waar zit mijn hoofd?
@tiny. Vanuit één perspectief, en wel het laatste, had ik het beter gevonden. Dan gebeurt er wat terwijl het eerste gedeelte meer beschrijvend is. Dan was dit mooie stukje nog mooier geweest, althans volgens mij. Zie het alsjeblieft niet als negatief.
Dit had ik dus ook de eerste keer dat ik dit stukje las, Han.
Ik denk dat dit alle lezers doet verwarren. Heel veel stijlen door elkaar.
Juist dat deed me veel.
@Levja. Ik zoek vooral naar iets wat gebeurt en niet verteld wordt. Zo is mij dat ook duidelijk gemaakt. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat vertellend verkeerd is. Doe ik ook. Maar, dit stukje kan veel levendiger, naar mijn mening.
Dat denk ik dus beslist ook, Han. Gek genoeg denk ik aan Kofi, die van dit nieuwe land niets snapt. Wat ik wel vaker denk, is dat niet alles in 120 woorden is te vatten. Enerzijds is het een vorm van kunst, soms in mijn ogen een groot gemis.
Tiny, Levja, Han.
Het had voor de hand gelegen dit stukje vanuit een enkel perspectief te schrijven. Hetzij dat van de verteller, hetzij vanuit het kind Kofi zelf.
Dat de schrijver (Tiny) hier dit sprongetje maakt, schudt de lezer wakker en verheft het stukje Zonder dat, was het naar mijn smaak ietwat sentimenteel geweest.
In een langere verhaalvorm komt deze stijl wellicht beter tot z’n recht. Omdat het, naar mijn gevoel, hier toch geheel op z’n plaats viel, heb ik mijn eerste reactie geschreven.
Volgen mij schrijf ik precies hetzelfde, Ewald. In mijn woorden. Ik ga eerder van gevoel uit dan technisch correct.
@Ewald, Levja, Han, Willem, Luc
Bedankt voor de reacties. Ik heb het gisteren geschreven vanuit elk standpunt: vertellend, ouders en het kind zelf. Drie 120w verhalen dus.
Dat ik er vandaag dit van maak was een test voor mezelf maar inderdaad 120w is heel kort. En Han je hebt wel gelijk dat het levendiger was vanuit het kind. Maar zoals ik al zei wilde ik iets uittesten (en bijleren en er plezier aan beleven.)
Tiny, je schrijft heel luchtig en dat leest lekker weg.
@Tiny. Je hebt volkomen gelijk. Lekker bij jezelf blijven. Uit het aantal reacties is op te maken dat je stukje veel waard is.
@Levja. Dat ben ik zeker met je eens. Door het gebrek aan woorden komt niet alles tot zijn recht. Ik overweeg dan ook om onder meer deze reden een andere weg op te gaan.