Schrijf mee!
« »

Column, Cultuur

Hart en ziel

8 januari 2020 | 120w | lisette | 4 |

Onze pastoor was een belangrijk man. Hij stond in de kerk op het altaar, letterlijk hoger en op afstand. Heel af en toe kwam hij langs. Ik weet niet waarover hij dan sprak met mijn ouders. Wel dat hij altijd een sigaar kreeg aangeboden. Je voelde zijn gezag.

Toen ik ouder werd, nam ik afstand van de kerk. Ik voelde de warmte niet, waarover werd gepreekt, ik zag niet wat er gevierd werd tijdens een viering.
Toen hoorde ik over het arbeidspastoraat: aalmoezeniers die vaak werkten in de zware industrie: de havens, de mijnen. Ze leefden vanuit hun solidariteit met arbeiders. Zij lieten me zien dat écht geloven niet binnen het kerkgebouw hoeft te gebeuren.
Daar geloof ik wel in.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »