Van heel ver komen dat heeft ze gedaan.
Zwetend ligt ze op het harde bedje in de opvanghal.
Haar hoofd vol met wilde taferelen.
Het was een nachtmerrie, het was echt, echter kan het niet zijn
Weken had ze gerend, gevaren, gelift, gekropen onder allerlei afzettingen.
Ze dronk water van de straat, ze at alles wat groeide onderweg.
Ze was alleen, bang, vooral erg bang.
Terug denkend aan “thuis” lopen de rillingen over haar lijf, haar broodmagere lijf.
Ze moesten weg, vluchten. De Exodus was in volle gang toen haar vader haar wegstuurde.
“ Ga meisje ga, ik kom later.”
En ze is gegaan tot hier in het harde bedje in de opvang.
Ze is alleen, bang, bang voor de toekomst.

Realiteit voor velen. Fijne Kerstdagen…Grt.
@Trees: wat triest, en ergens lees ik er ook een verhaal in over een herberg waar geen plaats meer was.