Niemand wil oorlog.
Oorlog is verschrikkelijk.
Verscheurde gezinnen, leed en ellende.
Dat wenst en wil niemand.
Toch geven diverse landen meer en meer uit aan oorlogsmaterieel.
En dat, jaar in, jaar uit.
Waarom werken er dan mannen en vrouwen in de wapenindustrie?
Hebben die dan geen geweten?
Persoonlijk zou ik het niet kunnen.
Weten dat je werk leidt tot vernietiging van alles wat je lief is.
Kun je dan écht geen andere baan vinden?
Waarom verkopen ze nog steeds speelgoedgeweren?
Zijn er nog ouders die dat goedkeuren?
Als een rookvrije generatie gaat lukken.
Is dan een oorlogvrije generatie dichtbij?
Oorlog is van alle tijd.
Wat hebben we allemaal toch bitter weinig geleerd.
We zijn wél op de goede weg, toch?
Goed stukje, Luc, maar wel enige kanttekeningen.
Om met je slotvraag te beginnen, daar klinkt vertwijfeling in door, vooral door het slotwoord ’toch’, met een vraagteken erachter. Terecht lijkt mij.
Zodra corona het nieuws niet meer beheerst, zal moord en doodslag als vanouds aan ons gepresenteerd worden.
Of je met speelgoedgeweertjes agressieve soldaten kweekt, waag ik te betwijfelen. Voor kinderen is alles abstract: ‘Toen schoot ik jou dood en toen kwam de ijscoman en toen bevrijdde ik jou en toen gingen we voetballen en toen mocht ik bij jou logeren.’
Soldaten beginnen geen oorlogen, politici doen dat.
Internationaal wordt enorm veel verdiend aan wapenhandel, ook door Nederland, en wapenhandel floreert bij oorlog. Onlangs heb ik daar enkele columns aan gewijd.
@Ewald. Ja, herinner me je stukken over wapenhandel. Kennelijk een flink deel van het BNP, triest maar waar. Grt.