Ik ben er kritisch over: hulp vanuit religieuze hoek. Wordt een mens beter als hij leert geloven? Is een behandeling pas echt succesvol als je het Licht gezien hebt?
De namen van dit soort organisaties helpen daarbij ook niet echt: de Hoop, het Leger des Heils, Exodus.
Ooit weigerde ik hautain een donatie aan een van de Soldaten.
Betweterig legde ik haar uit wat ik vond van hun organisatie. Wat volgde was een goed gesprek, waarin ze mij vriendelijk vertelde hoe zij in hun hulp geen onderscheid maken. Zwervers, verslaafden en oud-gevangenen zijn welkom, zonder voorwaarden.
Zo beleven zij hun geloof.
Naastenliefde dus, vertaald naar een kop erwtensoep, schone kleren en samen zoeken naar een baan.
Mij past enige zelfkritiek.
Lisette, mooi gerelativeerd. Het geloof trekt, evenals de politiek, de sportwereld, de culturele sector, noem maar op, ook sadisten, pedofielen en hypocrieten aan. In de Spaanse taal bijvoorbeeld is de term ‘jezuïet’ een van de synoniemen voor ‘huichelaar’ en in het Van Dale woordenboek Nederlands heeft het ook de betekenis van ‘sluw intrigant.’
Volwassen gedachte van je, dat religieuzen geen haar beter zijn dan anderen, maar ook niet per definitie slechter. En dat zegt iemand als ik, die op twaalfjarige leeftijd de struiken in moest vluchten, toen de godsdienstleraar mij met zijn auto in volle vaart probeerde dood te rijden. Ik ben dus ook enigszins bekend met relativeringen.
@Cesar: dank voor je begrip. En wat een nare ervaring. Dat zoiets je zal beïnvloeden, lijkt mij logisch. Fijn dus dus dat het je lukt om alsnog te relativeren.
Mooi Lisette, in meerdere opzichten.
Het is nooit te laat om iets te leren. Mooi stuk Lisette. Grt.
@Willem: dankjewel!
@Luc: klopt, blijven leren maar!