‘Sniper!’
In de echo van de brul zien de jongens hoe Smith willoos door zijn knieën zakt. Bordeauxrood wint langzaam van legergroen in zijn uniform.
‘Waar zit hij verdomme?’ De stem van de immer onverschrokken sergeant Jones klinkt voor de eerste keer angstig. De lage ruïnemuren van het gebombardeerde dorpje bieden geen enkele bescherming tegen geweervuur vanuit etages.
Wederom klinkt een doffe knal. Mis. De galm misleidt de afkomst. Loerend scannen tien ogen de gescheurde gevels. Iedere zevende seconde blijkt dodelijk. Stuart, de aalmoezenier, start het “Onze Vader”.
De stilte snijdt. Frustratie knaagt. Een volgend schot weerklinkt. Jones kijkt om. Zijn hart bonkt in zijn oren. Waar is Stuart?
‘Uw wil geschiede op aarde…’ vloeit nog bloedend uit diens mond.
Een drama in weinig woorden.
Treffende slotzin (tikje pathetisch ;-))
Spanning goed opgebouwd.
Met Nel eens: goed opgebouwd. Ook een passende titel.
Twee kleine puntjes: bloed kleurt legergroene kleding bruin en zeker niet bordeauxrood.
Galm kun je verwachten na een harde knal, niet na een doffe knal.
@Ewald, bordeauxrood (het bloed, zuurstofarm door het sterven van de arme drommel) wint het van legergroen (het uniform). Qua mengkleur zal je wellicht gelijk hebben.
Galm is een weerkaatsing van geluidsgolven. Een deel van het geluid wordt door de muren van gebouwen geabsorbeerd en een ander deel verstrooid. Een oorspronkelijk hard geluid kan daardoor voor de waarnemer dof klinken.
Zuurstofarm bloed is inderdaad donkerder van kleur, maar of dit ‘wint’ van legergroen? Misschien heb jij de praktijkervaring die ik ontbeer; in dat geval zul je gelijk hebben. Vooralsnog twijfel ik eraan.
Je redenatie van galm klopt volgens mij niet. Men hoort éérst het oorspronkelijk geluid, vervolgens de eventuele – galm. Doffe geluiden veroorzaken weinig trilling, lijkt mij.
Toevoeging: Wat het bloed betreft heb je gelijk, Eric. In je stukje vloeit het nog en dan kleurt het uniform inderdaad rood. Pas in opgedroogde staat kleurt het bruin.
In de beschreven doodse stilte galmt zelfs het geluid van een gevallen speld nog eindeloos na. Het adrenaline peil van deze jongens zorgt ervoor dat hun gehoor op “standje vleermuis” staat 😉
Het adrenalinepeil van mij als lezer is niet zo torenhoog gestegen dat ik dit net zo ervaar. Maar nogmaals: een goed opgebouwd stukje met een passende titel.
@Ewald, het adrenalinepeil van de schrijver in kwestie is daarentegen bijna chronisch hoog, wetende dat iemand hem continu op de korrel neemt. Maar dat geeft niet. Het houdt hem scherp. Misschien ooit scherper dan de schutter.