Schrijf mee!
« »

Cultuur, Liefde, Mensen

Demeter

10 juli 2020 | 120w | tslinger | 1 |

De veldslag begon zo glorieus: blinkende harnassen in de zon, zwaarden als bliksemschichten. Maar langzaam kleurde het bloed het terrein roestbruin. Zomer werd herfst en daarna een winter die geen sneeuw verdiende.
Ineens was het oorverdovend stille einde daar. Ik knielde in de modder maar kon geen god verzinnen. Dus ik bad voor wie het maar wilde horen.
Voorzichtig voelde ik de eerste zonnestralen terugkeren, een tedere tinteling op mijn huid. Ik opende mijn ogen. Daar stond jij, lachend, stralend.

‘Kom’, zei je, ‘er is nu alleen nog wij.’

Ik pakte je uitgestoken hand en volgde. Je waste de wonden van mijn lichaam en mijn ziel. En ik zaaide de akker in, het zal ergens in het voorjaar geweest zijn.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van tslinger of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »