Er was een lange reis voor nodig. Via de huisarts naar GGZ-arbeidsdeskundigen, naar de ‘gewone (sic) GGZ, de burnout-specialist, weer naar de huisarts.
En toen kwam ik uiterst toevallig bij hem terecht.
Hij woont vlakbij, zijn praktijk in een gewoon woonhuis, met nauwelijks een drempel. Inmiddels weet ik hoeveel geluk ik heb gehad dat ik zo snel terecht kon. Een patientenstop is namelijk regelmatig nodig.
En nu ben ik ruim drie jaar verder. Ik maak stappen voorwaarts, ben hardleers, val steevast weer terug, maar krabbel ook weer op. En dat alles beziet hij met een mengeling van mededogen, deskundig advies, relativerende humor en menselijkheid.
Gister gaf hij me bloemen, omdat Lief onverwacht ziek blijkt. Zo’n lief gebaar, wat een zorg!
« De heer Vreeswijk wil niets van De Hond weten
‘Hup Holland Hup’ »
« De heer Vreeswijk wil niets van De Hond weten ‘Hup Holland Hup’ »
Column, Maatschappij, Mensen
Zorgvuldig
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« De heer Vreeswijk wil niets van De Hond weten ‘Hup Holland Hup’ »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties