Schrijf mee!
« »

Maatschappij, Mensen

Ware liefde

11 maart 2019 | 120w | Berdien Blaak | | 3 |

Ik neig mijn hoofd naar het plasje water aan mijn voet. Een overheerlijk lentebriesje laat mijn kraag trillen van pril geluk. Een wonder van stralende pracht weerkaatst me tegemoet, een jubelkreet werpt zich als een trompetstoot de wereld in. Ik ben zo mooi!
Plotseling is er de hand met het mes. De snede scheidt mij van zelfbevredigende eenvoud.
Stijf opeen gepropt met een handjevol lotgenoten klemt mijn voet nu in een vaas, mijn teen reikt net niet in het vieze water. Het verschrompelen doet pijn, hoe lang heb ik nog?
De kinderstemmen dansen, de moederstem roept ‘O, wat mooi!’. Ze zeggen dat ze van elkaar houden.
Ik hield van mezelf, mijn onovertroffen schoonheid. Nu slechts nog een vaalgele verlepte herinnering.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Berdien Blaak of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

4 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »