Waar de lucht het land kust,
daar is mijn lief.
Blik op oneindig,
ogen lekker strekken.
Mijn hart staat nog wagenwijd open.
Het deurtje kan nog niet dicht.
Je bent nog zo dichtbij,
jouw liefde zit in mij.
De wind waait ons weg.
De wolken nemen je mee.
De zon verwarmt mijn verliezen.
De regendruppels verkoelen intens verdriet.
De nacht verwart, husselt en zet alles op scherp.
De ochtend ontlaadt met koffie en tranen.
Lunch heb ik geschrapt,
geen lunch meer zonder jou.
Mijn pantoffels eenzaam onder de stoel.
De jouwe nooit meer.
Adem
Lucht.
Ruimte in mijn hoofd.
Liefde is groter dan ooit,
verwaaid en verwijd.
Als kringen in het water.
Ik hou ze niet tegen.
Lucht.
Ruimte.
Liefde.
@Elsbeth. Gevoelig neergezet. Als je ‘verwaaid en verwijdt’ schrijft, bedoel je dan niet ‘verwaait?’ Of lees ik het verkeerd?
@ewald, het kan in beide versies. Met verschillende betekenissen. ik heb toch gekozen voor de versie dat de liefde is verwaaid en is verwijd. Dus eigenlijk is de liefde de kringen in het water. In plaats van dat Liefde verwaaiing en verwijding veroorzaakt.
@Elsbeth. Maar nu gebruik je twee versies door elkaar: verwaaid en verwijdt.
Dan zou je beter ‘verwaaid en verwijd’ kunnen schrijven, lijkt mij.
@Ewald. Je hebt gelijk, ik ben vergeten de t bij ‘verwijdt’ te verwijderen. thnx.
@Ewald. Aangepast. Nogmaals bedankt.
Graag gedaan, Elsbeth.