De schoenen zijn allang stuk, stille getuigen van vele kilometers.
Sokken, kapot en door en door nat.
Net zoals alle andere kleding.
Het water dat er is, komt uit de lucht vallen.
Ze leven hier onder plastic afdekzeil.
Er staat hier geen kerstboom met lichtjes.
Er wordt hout gestookt om warm te worden.
Alleen de kachel ervoor ontbreekt.
Het eten komt van vrijwilligers en andere hulpverleners.
Met geluk heeft ze een slaapzak kunnen vinden hier.
Gelukkig heeft het nog niet echt gevroren.
Ze denken niet aan cadeautjes onder de boom.
Er staat een hekwerk om dit opvangkamp.
Weggaan? Waar moeten ze heen?
De onmogelijke vraag.
Niet vooruit kunnen en ook niet terug.
Misschien volgend jaar?
Ow ja, mijn nieuwe zorgverzekering!
Recente reacties