Dag na dag ploegde ze voort. Te kort. Fietsend met wind tegen naar Amstelveen. Fietsend met wind tegen naar Aalsmeer.
Fietsend tussen Man en Zoon. Tussen grote Liefde en grote Liefde. Elke dag wilde ze wel bij hem zijn. Zijn geur opsnuivend, genietend van elkaar, samen de krant lezend, elkaars lichaam strelend.
Ze hadden “ja” tegen elkaar gezegd. Maar eentje met haken en ogen.
En daarom ging ze zo vaak mogelijk naar zijn liefde. En fietste ze met haar ziel onder haar arm weer terug naar haar andere realiteit.
De spagaat brak haar op. Maar ze had zich voorgenomen het tot het bittere einde vol te houden.
De laatste weken was ze bij hem, alleen bij hem. Tot zijn einde.


@Elsbeth, hier zit een groot verhaal achter. Ik blijf met wat vraagtekens zitten. Het idee van de spagaat heb je mooi uitgewerkt.
dank je wel @Cora. Mijn eigen verhaal zit hier achter. Mijn spagaat tussen zieke echtgenoot en mijn zoon, zijn spagaat tussen bij elkaar willen zijn en een nieuw gezin niet aankunnen door zijn ziekte en verantwoordelijkheidsgevoel naar mijn zoon. De spagaat van liefde en sterfelijkheid.
God, wat zou ik er veel voor over hebben om weer in die spagaat te zitten. Maar helaas is een spagaat met 1 been geen spagaat. Maar de zee van liefde blijft …