Karin rijdt zondag de bekende vijftig kilometer naar haar ouders. Alleen het laatste stukje is sinds kort anders. Het heeft haar vader veel tijd gekost om te beseffen dat het echt niet meer ging. Gescheiden van tafel en bed krijgt een andere betekenis.
‘Dag mama, hoe is het nu?’ zegt Karin terwijl ze haar moeder vluchtig op een broze wang kust. Woorden zijn zeldzaam geworden, maar uit haar moeders gezicht leest ze af dat het te laat is. Wat niet gezegd is krijgt geen tweede kans.
Weer thuis komen de volgende woorden haar hoofd binnen:
Het leven is als de peterselie in een kruidentuin. Je houdt ervan of niet, maar als je het geen water blijft geven dan verpietert het.
mooi stukje Nyceway.
@Nyceway. Heel mooi.
uit haar moeders gezicht leest… – van haar moeders gezicht leest…
Het prikkelt… wat is er precies gebeurd? Dat het een drama is, moge duidelijk zijn. Mooi.
@nyceway: ik sluit me aan bij Irma. En dit vraagt om een vervolg.
José, Han, Irma en Nele,
Bedankt voor jullie reacties en hartjes. Ik zal kijken of het volgende weekwoord inspirerend is voor een vervolg.
gr. Nynke