Ook in het derde seizoen hang ik aan hun lippen.
Dreamschool, een programma vol jongeren en rottige levens.
In seizoen één was ik vooral door die jongeren gebiologeerd. Hun ellende kwam me wel bekend voor. Ik heb een tijdje gewerkt op een mbo. Ik zag jonge mensen en hun verhaal waarom niet lukte om een opleiding vol te houden.
In de tweede serie zag ik vooral wat de gastdocenten hun gaven aan hoop op nieuwe dromen.
En nu vallen vooral de intiatiefnemers me op, een boksster en en schooldirecteur. Ze zien al dat probleemgedrag als een signaal van kinderlijke onmacht. Door alle strengheid en directeid heen geven ze betrokkenheid en verloren gewaande liefde aan hen.
Daarom kunnen sommige dromen uitkomen.
Mooi.
Heel mooi!
@Lisette. Het programma ben ik alleen zappend gepasseerd, maar mooi door jou verwoord.
@Lisette. Gemengde gevoelens bij deze serie.
wat de gastdocenten hen gaven – wat de gastdocenten hun gaven (aan hen kan ook).
@Nele: mooie serie dus
@Arjan: heel erg bedankt!
@Ewald: er zijn dus verschillende meningen over, zie hieronder.
@Han: vandaag staat er toevallig een nogal kritisch artikel in de Volkskrant. Dat zal jouw mening wellicht onderschrijven.
@Lisette. Ik zag het gisteren op de tv in Een Vandaag.
Goedemorgen, Ewald! Ik snap de reacties wel. Blijft lastig in hoeverre je mensen (zeker jongeren zoals deze) moet beschermen voor zichzelf, ook al weten ze dat ze aan een dergelijk programma meedoen.
Anderzijds is het ook wel een typerende reactie van deze boze, in alles teleurgestelde jongeren.
@lisette. Vanaf het moment dat dit type televisieprogramma’s bestaat – ooit begonnen bij de commerciele omroep medio jaren 90 – zijn er problemen met nazorg. Dat ook de Publieke Omroep deze hulpprogramma’s is gaan produceren, is niet uit altruïstische overwegingen geweest, maar puur een kijkcijferkwestie. Of nazorg al dan niet voldoende wordt geboden, is voor de kijker moeilijk controleerbaar.