Traag loop ik door mijn eigen beeld. Ik struikel er bijna over. Grijze sloffen kleven aan mijn voeten. Ik zucht diep. Waar was ik gebleven?
Ik kan me moeilijk oriënteren. Moede fysiek vraagt alle concentratie. Ik slof nog eens door de kamer en peins. Zelfs het peinzen gaat me traag af. Zal Olga nog komen?
Langzaam verdampt ze in mijn gedachten. Gelukkig maar. Het geeft zo’n onrust. De liefde. Wat een oen was ik de vorige keer. Heel hard rende Olga weg. En terecht. Wat moet ze ook met zo’n corpulente zondaar als ik.
Maar onder ons gezegd, ik word al moe als ik aan haar denk. Waarom hou ik van haar? Liefde. Veel te ingewikkeld allemaal. En dodelijk vermoeiend.
Met dank aan Harrie, een oude tafelgenoot van mij. Hij stond me toe een wat meer uitgebreide versie van zijn stukje in te korten en te gebruiken op 120W. Aardig niet?
Hier moet nog een (7) achter de titel geplaatst worden. Frank heeft inmiddels toegezegd hier t.z.t. naar te kijken.
Deze vind ik de mooiste van jouw zeven.
Olga zal haar redenen wel gehad hebben, zeker?
(En als het liefde is, komt het wel goed.)
Eens Nele. Dit verhaal is geïnspireerd op Oblomov. Roman die verfilmd is over een man die moe, moe en nog eens moe is. Die alles vermoeiend vindt. Zo ook de liefde.
Een prachtig verhaal en mooi verfilmd. Een aanrader. Hier een beschrijving van zijn karakter.
Oblomov wordt vaak beschouwd als de ultieme incarnatie van de overbodige man, een stereotiepe figuur uit de 19e-eeuwse Russische literatuur. De naam werd synoniem voor ‘luiaard’. Daarentegen merkt Karel van het Reve op dat Oblomov niet zozeer lui is, maar, interessanter, “een grote weerzin [voelt] als van hem verwacht wordt zich druk te maken over de dingen waar iedereen zich druk over maakt.”
@Mien. Mooie ode aan Oblomov. De film ken ik niet, het boek wel. Meerdere keren gelezen, een mentale en fysieke ervaring.