Schrijf mee!
« »

Maatschappij, Mensen

Mist

11 september 2019 | 120w | tslinger | 1 |

Huilen overkomt me niet meer. Tegenslag en mislukkingen, onbeantwoorde liefdes. Ik accepteer het allemaal gelaten als de waarheid van iedere dag en ga emotieloos verder. Lachen doe ik nog wel, zo heel af en toe. Om een onhandig moment, een woordgrap, de prikkelende energie van de eerste warme zonnestralen in het voorjaar. Ik lach zeker honderd keer per jaar. Vijf minuten vrolijkheid.
Jaren geleden was ik psychotisch en zag ik de wereld om mij heen alleen maar in grijstinten. Grijze lucht, grijze gebouwen, grijze gezichten. De psychose verdween maar nu voelen de kleuren nep: schreeuwerige statements van gemaakte blijdschap.
Ik geloof niet meer in kleuren, behalve die van dichte mist. Het zwart van de naderende eeuwige nacht voelt bijna levendig.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van tslinger of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »