Huilen overkomt me niet meer. Tegenslag en mislukkingen, onbeantwoorde liefdes. Ik accepteer het allemaal gelaten als de waarheid van iedere dag en ga emotieloos verder. Lachen doe ik nog wel, zo heel af en toe. Om een onhandig moment, een woordgrap, de prikkelende energie van de eerste warme zonnestralen in het voorjaar. Ik lach zeker honderd keer per jaar. Vijf minuten vrolijkheid.
Jaren geleden was ik psychotisch en zag ik de wereld om mij heen alleen maar in grijstinten. Grijze lucht, grijze gebouwen, grijze gezichten. De psychose verdween maar nu voelen de kleuren nep: schreeuwerige statements van gemaakte blijdschap.
Ik geloof niet meer in kleuren, behalve die van dichte mist. Het zwart van de naderende eeuwige nacht voelt bijna levendig.


Beste tslinger, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie