Schrijf mee!
« »

Column, Communicatie, Maatschappij, Mensen

Misschien morgen…

28 september 2019 | 120w | Sylvia Schaffrath | 1 |

Minutenlang zit ik in mijn auto. Heb niet de moed om uit te stappen, die k*k-boodschappen te doen. Na een minuut of wat stap ik uit, loop de winkel in. Binnen springt mijn automatische piloot van ‘Keeping up appearances’ vanzelf aan en ben ik Hyacinth Bouquet. Ik lach, praat, ben beleefd en sociaal. Tot ik weer in mijn auto zit.

Koken, lezen, make-up op doen, socializen. Het idee alleen al is vermoeiend.

Alles voelt als lood. Mensen denken dat dit mijn slechtste dagen zijn. Ik weet dat ik op deze dagen het sterkst ben, want juist nu moet ik het hardst knokken.

’s Avonds, voor het slapen gaan, kijk ik omhoog. De sterren fonkelen tegen de zwarte lucht. Misschien morgen…

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Sylvia Schaffrath of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »