Ik zal maar meteen eerlijk zijn: ik kan goed troosten en mijn oor toegewijd te luisteren leggen. Vind ik best goed van mezelf.
Maar ik slaag er veel minder in me te leven in andermans perspectief. Dus lukt het me Iniet goed om mijn reactie daarop af te stemmen. Is dat egoistisch? Maar wie ken ik nu beter dan mezelf?!
De primaire ik-gerichtheid levert me trouwens ook voordelen op.
Mijn zoon vertelde me laatst wat hij op een avondje allemaal aan alcoholische versnaperingen wegklokt. Dan raak ik niet overbezorgd. Nee, ik denk terug aan mijn pilsjes en de kruidenbitters ter afsluiting van een uitgaansavond. Ik heb het ook overleefd.
Vergelijken met mezelf werkt relativerend. Daardoor kan ik weer beter luisteren.
Telde ik tien keer het woord ik….?
@Lijmstok: kijk, jij snapt me!