Volgens de laatste leus van Loesje moeten we het leven niet te serieus nemen, aangezien niemand het overleeft.
Het is toch ook één grote scharreling, zoals wij minuscule bewoners van dit miniplaneetje in het oneindige universum ons een leven lang druk maken over materiële en vooral immateriële zaken.
Een onophoudelijk geworstel, zie maar hoe door de eeuwen heen de mensheid alsmaar naar meer en beter streeft. We willen altijd wat. Vooral dat wat een ander heeft, en jij niet.
Of er nou een schepper is of was, of we toch het product zijn van een evolutieproces, ons motto zou heel goed het Zeeuwse Luctor et Emergo kunnen zijn.
‘Ik worstel en kom boven’.
Boven water, in de hemel, ‘on top’?

@Berdien. Ik worstel en kom boven. Mijn leven samengevat in een notendop. En ik ben niet eens een Zeeuw.
Ewald: ik ben een ontspoorde Twent met een genetisch geheugen voor de vermeende verschillen tussen oost en west NL. Ook kan ik goed zwemmen, heb altijd het hoofd boven water.
Ik ben Loesje niet. Die wil misschien geen kleinkinderen, of achterkleinkinderen…
Maar Luctor et emergo heeft iets magisch, dat wel.
@Berdien. Een hartje, alleen al om die mooie Latijnse spreuk.