Gedachteloos waste ze het ontbijtbord, het bestek en het koffiekopje af. Sop verdween door het afvoerputje. Ze hing de theedoek op, pakte haar boodschappentas en liep de deur uit.
Na een tijdje ontdekte ze dat ze haar sloffen nog aanhad. De puf ontbrak haar terug te lopen.
Op de automatische piloot nam ze de boodschappen uit de schappen, rekende ze af en liep naar buiten.
Nog steeds weet ze niet wat haar bewoog: in plaats van rechtstreeks naar huis te gaan, sloeg ze de tegenovergestelde richting in. Ze slofte naar de rand van het dorp. Naar de plek waar ze zo vaak samen wandelden.
De zon schitterde op het veld koningsblauwe ridderspoor. Zijn lievelingsbloemen. ‘Ben jij het?’ fluisterde de wind.
@Nel. Mooi beschreven. Goed de sfeer neergezet. Inderdaad prachtige bloemen.
Taalkundig is riddersporen natuurlijk juist, maar mooier vind ik ‘… een veld vol koningsblauw ridderspoor.’ Misschien een smaakkwestie.
Dankjewel, @Ewald.
Ridderspoor klinkt inderdaad beter, ik pas het aan.
Mooie sfeerbeschrijving en ontroerend einde!
Dank je wel? @Agnita.
@Nel: wat ben ik blij met jouw terugkeer! Ik ben erg blij met jouw sfeerschetsen.
Graag gelezen, Nel. ??
(Alleen die laatste zin vind ik een beetje raar. Zit er een hij verscholen in het gras? Ik begrijp dat het overdrachtelijk bedoeld is, maar in deze 120-woorden komt het zo precies niet geheel uit de verf.)
@Nel. Een mooi stukje, maar ik sluit me bij Nele aan.
@Lisette, dankjewel. Fijn om te horen.
@Han, @Nele
De laatste zin is inderdaad overdrachtelijk bedoeld, maar ik denk na over jullie kritische opmerkingen daarover.
Laatste zin aangepast. Dat beeld van iemand die ‘verscholen zit in het gras’ wilde ik voorkomen. ?
@Nel. Veel beter naar mijn oordeel.
Dankjewel,@Han.
Ben het met he eens.