‘Wil je niet even binnenkomen voor een kopje koffie?’
De man tegenover mij schudt zijn hoofd, zoals elke maand. Al tien jaar lang. Hij heeft ogen die mij naar binnen zuigen, haren waar ik in zou willen kroelen, lippen die ik wil kussen en een borstkas waar ik mijn hoofd op zou willen laten rusten.
‘Zeker weten?’ vraag ik.
‘Zeker weten.’
Ik had het over kunnen maken, maar besloot mijn schuld iedere maand contant te voldoen. Wachtend op hem. Mijn droom, mijn liefde. Nooit kwam hij binnen.
‘Vandaag heb je de allerlaatste termijn afgelost. Je bent schuldenvrij. Ik wens je het allerbeste.’
‘Echt niets?’
‘Nee, niets. ‘
Terwijl hij van mij wegloopt, weet ik dat geen mens zonder schuld kan leven.
« Koolraap
Vetermijnheer »
« Koolraap Vetermijnheer »
Communicatie, Cultuur, Familie, Fictie, Liefde, Maatschappij
Incasseren
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Koolraap Vetermijnheer »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi verhaal, Hadeke.
Titel goed gekozen en de slotzin is er een om over na te denken.