Schrijf mee!
« »

Communicatie, Cultuur, Familie, Fictie, Liefde, Maatschappij

Incasseren

31 augustus 2019 | 120w | Hadeke | 5 |

‘Wil je niet even binnenkomen voor een kopje koffie?’
De man tegenover mij schudt zijn hoofd, zoals elke maand. Al tien jaar lang. Hij heeft ogen die mij naar binnen zuigen, haren waar ik in zou willen kroelen, lippen die ik wil kussen en een borstkas waar ik mijn hoofd op zou willen laten rusten. 
‘Zeker weten?’ vraag ik.¬†
‘Zeker weten.’
Ik had het over kunnen maken, maar besloot mijn schuld iedere maand contant te voldoen. Wachtend op hem. Mijn droom, mijn liefde. Nooit  kwam hij binnen.
‘Vandaag heb je de allerlaatste termijn afgelost. Je bent schuldenvrij. Ik wens je het allerbeste.’
‘Echt niets?’
‘Nee, niets. ‘
Terwijl hij van mij wegloopt, weet ik dat geen mens zonder schuld kan leven.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

1 reactie

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »