Omdat ik niet verloren was, wilden ze me verloren maken. Ik proefde de smaak van psychologisch misbruik. Tot op de dag van vandaag proberen de nonnen en de paters hier me te bekeren, schenken me bekers met verbindingsgoud om hun ego op te krikken. Ze gokten op een Stockholmsyndroom. Maar alleen zij die weten dat ze verloren zijn, willen gevonden worden, ik schrijf mijn eigen verhaaltjes en ben nog nooit verloren geweest. Dit is het misschien het laatste dat ik in het huis van macht, misbruik en leedvermaak achterlaat. Ik heb al redelijk wat te maken gehad met psychopathie. Als om menselijkheid gevraagd moet worden is er iets mis. Ik herken gedrag. Hier is niets te vinden noch te zoeken.
« Omroep Max – Eén tegen eenzaamheid
Lost (54) »
« Omroep Max – Eén tegen eenzaamheid Lost (54) »
Fictie, Maatschappij
Het huis van Karpman en Haring
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van N.D.D. of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Omroep Max – Eén tegen eenzaamheid Lost (54) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties