“Als ik alleen moet reizen, kom ik gewoonlijk met de laatste trein naar huis. Er gebeurt altijd wel iets raars, of ik val in slaap door het gewieg.” Deze woorden waren me nauwelijks ontsnapt of de geheime krachten van het universum openbaarden hierin een grove verandering.
Tot daaraantoe was onze reis bijna zo goed als vlekkeloos verlopen. We hadden onze weg overal gevonden, mijn jas was niet verstrikt geraakt tussen een roltrap en dit keer waren er ook geen pickpockets actief hoewel ze ervoor waarschuwden. “Welkom in Breda…”
Nou ja, ik hoorde het fluitsignaal niet. Daar stond ik dan, met een pas aangestoken sigaret. De trein denderde weg. Met mijn vriendin, mijn valies, mijn geld, mijn treinticket en mijn mobieltje…
« Werken in Hengelo
Wanneer de bel gaat »
« Werken in Hengelo Wanneer de bel gaat »
Communicatie, Mensen
Het fluitsignaal
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van N.D.D. of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Werken in Hengelo Wanneer de bel gaat »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Nele. Laten je echtgenoot en je kinderen alleen reizen? 😉
@Ewald: vandaag ook weer… ? (Verwachte thuiskomst was voorzien rond 18 uur, uiteindelijke thuiskomst iets over 20 uur. Ik vond het vrij goed meevallen.?)
@Nele. Ze zullen er thuis ondertussen wel aan gewend zijn …