Nicks hart klopte in zijn borst. Deze zin in een spannende scène, geschreven door een illuster schrijversduo, deed mij in schaterlachen uitbarsten. Schrijvers hebben het niet meer zo met zegswijzen, dan krijg je op termijn dit soort dingen.
Het ziekenhuis was afgelegen, een privékliniek geschikt voor duistere praktijken, waar de overledenen van eerder mislukte onderzoeken nog rondspookten in hoge gangen met linoleum op de vloeren en de stank van Lysol ingetrokken in elke porie van het gebouw.
Nick opende zijn ogen in de onderzoekskamer, die vol instrumenten stond. Hij voelde zich leeg.
De arts nam zijn mondkapje af. “Bedankt voor je gulle gift.â€
Nick keek naar de kloppende machine naast hem. Naar de arts.
Nicks hart klopte in zÃjn borst.
Jack: Jim leefde met volle teugen, want Nicks hart klopte in zijn borst.