Ik werd ontslagen bij de Pizza Hut, omdat ik vijf seconden te laat binnenkwam.
Mijn ex-collega’s waren stinkend jaloers toen ze hoorden dat ik bij de Burger King het dubbele verdiende.
Na een poosje werd ik ook daar ontslagen, omdat ze medewerkers van achttien jaar wilden hebben, met twintig jaar ervaring.
Ik had het gezicht van de filiaalmanager wel willen zien, toen hij hoorde dat ik uit duizend kandidaten was geselecteerd om als host bij McDonald’s aan de slag te gaan.
Ook daar moest ik helaas vertrekken, na een gezellig samenzijn met de nymfomane vrouw van de manager.
Tegenwoordig ben ik poëet. Mijn inkomsten zijn nihil, maar ik heb de indruk dat de wereld nu véél meer aan mij heeft.

Zo kunnen vijf seconden het verschil maken. Inspiratie genoeg, voor de rest van je leven. Pizza-puntdicht, pizza-ritornel, hamburger-haiku, hamburger-hymne, milkshake-burleske, grillburger-rondeel, nymfo-elegie, ontslag-ode en tegen de jaarwisseling schudt je zomaar – op routine – een oliebol-ollekebolleke en een appelflap-abecedarium uit je mouw. Zolang je het maar niet met de echtgenote van je uitgever aanlegt.
@Ewald. Dat heb je goed! En niet te vergeten de junkfood-jambe natuurlijk…
Ook die, Cesar, inderdaad ook die.
Schudt je moet natuurlijk schud je zijn, maar ik was tegelijkertijd ook in gesprek met een Rotterdamse en dan komen die extra t’tjes vaak vanzelf.
~ik lijk betrokken te worden in dit doch hoogdravend poetisch samenzijn?~
@Louisa. Nee hoor, volgens mij bedoelde Ewald dat hij met Joke Bruijs in gesprek was.
whahahaha