Het is bijna vijf jaar geleden dat ik een goede vriend verloor. Ik leerde dat de mensen die je liefhebt altijd bij je blijven. De pijn slijt. Het gemis blijft.
Zondag ging ik naar De Blankaart. Hij was daar en tegelijk ook niet. Geen rode wouwen gezien. Wel eenden, zwanen, reigers en zo meer.
De broeken waren redelijk droog. Het was een zonnige dag. Een topdag voor vogels en wandelaars. De hoeve waar ze ijs verkopen was gesloten. We hadden honger, dorst en pijnlijke voeten. Niet gekeken op de kaart. Een beetje verdwaald gelopen.
Als troost kregen we twee grappige zwanen te zien. Vooral hun prachtige witte konten dan. Ze dokelden voortdurend, met groot succes, naar eten in het gras.
(Voor plaatjes zie: http://nelededeyne.be/moodboar.....ruari-2019 )
@Nele. Mooi! Ik ruik de lente.
@Han: ?
Nele: doken ze in het gras? Ooit een zwaan met moddersnuit en/of hersenschudding ontmoet? Verder mooie mijmering, en heel waar wat betreft die mensen in je hart. Bijzonder dat ze zo in je aanwezig kunnen blijven, terwijl anderen geheel verdwijnen. Dat is het verschil.
@Berdien: het had veel weg van duiken, het kopje in het gras en de billen omhoog. We zagen evenwel geen zwanenpoten de lucht ingaan…
In plaats van ‘doken’ zou ik misschien ‘duikelen’ kunnen gebruiken?
Nele: ze dokelden het gras in, dat lijkt me prachtig. Ook zwanen kunnen nieuwe eettechnieken uitvinden toch?
@Berdien: ik ga je voorstel even laten bezinken.