Vanaf zijn geboorte had hij moeite met mensen. Altijd onverwacht werden ze boos, verdrietig, begonnen ze te lachen of wilden hem verstikkend knuffelen. Nog steeds ziet hij geen logica in interactie, tenzij zakelijk of geprotocolleerd, maar hij had als succesvol ondernemer inmiddels vrede gevonden in een solitair bestaan.
Tot die vrijdagavond, tijdens een receptie.
Een beeldschone vrouw komt vriendelijk naast hem staan en spreekt hem aan. Hij hoort vrijheid in haar stem, voelt een opwelling van warmte en verlegenheid. De ontmoeting geeft hem een sensatie van ‘eindelijk’, er wordt een afspraak vastgelegd.
Eenmaal thuis splijt zijn hoofd in een spagaat: Kan ik dit aan, kan zij mij aan?
Of kan ik beter leven zoals het is, in mijn eigen vaarwater?
« Het is zo lang als het breed is
Hij heeft het lef »
« Het is zo lang als het breed is Hij heeft het lef »
Communicatie
Een beeldschone vrouw
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Berdien Blaak of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Het is zo lang als het breed is Hij heeft het lef »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Berdien. Mooi, die twijfel.
vrede gevonden in een solitair bestaan – vrede gesloten met een solitair bestaan, lijkt mij beter.
er wordt een afspraak vastgelegd – er wordt een afspraak gemaakt. Vastleggen doe je eerder in een agenda, bij een vergadering bijvoobeeld.
@Berdien, zo moeilijk kan het zijn om een keuze te maken. Mooi beschreven.