Toen ik je vond, lag je als een beeldschone zeemeermin op het strand. Je vriendinnen hadden je een zandstaart gegeven. Ik bleef tot zonsondergang bij je zitten. Kort daarna zaten we voor de rest van je leven naast elkaar. Het verveelde nooit.
Elk jaar liepen we langs het strand, langs de plek waar je in mijn leven aanspoelde. We hadden ons vaste huisje in de duinen en vierden onze liefde bij het haardvuur met een Juttertje, de plaatselijke kruidenbitter, in de hand.
Vandaag ben ik wezen jutten. Alleen. In de hoop je te vinden.
De fles staat binnen handbereik. Ik sla glas na glas weg en begin er langzaamaan in te geloven dat je weggezwommen bent. Nog steeds in leven.
« Wat Maarten kan…
Trouwerij »
« Wat Maarten kan… Trouwerij »
Fictie, Liefde, Mensen
Wegspoelen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Wat Maarten kan… Trouwerij »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Hadeke: de zee geeft, de zee neemt…Sterkte!
@Hadeke : mooie sfeerschets. ? Ik zie die arme drommel zo zitten in zijn duinenhuisje, tussen honderden lege drankflessen. Misschien komt ie wel eens op het idee, op een nuchter moment, of juist in een hele dronken bui, om er een flessenpostkantoor van te maken… ?