onderuitgehaald door blikken
lig ik met een open wond
in de nacht te verstikken
Neergehaald door lippen en een mond
in zware gewichten zoveel kracht
zie ik mezelf als miniatuur
houd de woede mij in zijn macht
en brand in mij een groot groen vuur
door het wel te willen maar niet kunnen
mijn gedachtes mij te laten steken met venijn
kan ik het mezelf niet gunnen
om niet alleen te zijn
door zo te zijn
begint na het slapen de nacht
houd ik mijzelf zo ontzettend klein
en heeft mijn jeugd zich in mijn macht
voor de liefde totaal verdoofd
trekt mijn onzekerheid de lijn
is het de hel in mijn hoofd
met liefde voor mezelf, als laatste medicijn
Recente reacties