Afscheid. Het is niet mijn hobby. Zeker niet als het om kinderen gaat. Mijn hart klopt zo hard voor hen. Het maakt haast overuren. Ik kan ze niet loslaten. Vooral hen niet om wie ik mij zorgen maak. Worden ze gezien? Worden ze begrepen? Voelen ze zich begrepen? Of voelen ze zich alleen? Zullen ze onthouden dat ze waardevol zijn? Dat er van hen gehouden wordt? Dat er altijd iemand voor hen klaar staat? Ik hoop het. Ik bid het. Dat is ook het enige wat ik kan doen. Ze zijn voor altijd in mijn hart. En voor altijd in mijn hoofd. Nu is het tijd om hen los te laten. Maar mijn hart houdt hen nog heel lang vast.

Ach, het einde van het schooljaar… Valt vast niet altijd mee!