Volop in het leven. We gingen naar school, waren onzeker, hadden lol, gingen uit…
Mijn klasgenoten uit Volendam waren ontroostbaar. Maar zij hadden geluk gehad. Zij gingen geregeld naar café Het Hemeltje maar net niet tijdens die bewuste oud en nieuw viering.
Twee van mijn medescholieren zijn er omgekomen. Een paar leerlingen zijn er door brandwonden verminkt geraakt. Ik kende de slachtoffers niet, maar toch, we zaten op dezelfde school. Ik ben ze vast wel eens tegengekomen in de ruim drie jaar dat ik daar rondliep.
Alle leerlingen kregen er een brief over. De vlag hing halfstok. School ging gewoon door maar van leren kwam even weinig terecht.
Vandaag vond ik in de kringloopwinkel een boek: Het verdriet van Volendam.
@Lousjekoesje. Verdrietig, maar ontroerend mooi verwoord. Sterkte.
Het stukje van Han was de aanleiding maar dat ik gister dat boek vond is ook waar. Toeval of heeft iemand mijn reactie gelezen en het boek toen naar de kringloopwinkel waar ik wek gebracht? Bedankt dan.
@Han Dank je.
@Lousjekoesje. Toeval bestaat niet; het boek lag er niet voor niets. Dank je.
Dat blijft je – volkomen begrijpelijk – je hele leven bij.
Een kruising van wegen. Geen voorzienigheid.