Winterstorm rondom het nu nog lege graf.
De natte hemel loeit en stormt en barst.
Alles dat bewegen kan of schuurt of knarst.
Zelfs het laatste blaadje rukt het boompje af.
In de drukke hal ontmoet ik nog wat jaargenoten
We fluist’ren aarzelend samen, maken nog wat zinnen
Schuifelen voet voor voet de doodgestilde aula binnen
Ik voel de mist van rouw door traan omsloten
Dan komt de zwartgelakte kist naar voren
Omringd door allen die haar toebehoorden.
Kaarsen, foto’s, films, muziek en woorden
Haar twintig, ja twintig.., jaren zijn te horen.
Dan klinkt het door de wind verwaaide lied
Naast open graf in koude grond.
Stapel rouwomrande rozen in zijn brede mond.
Ballon omhoog, kist omlaag, hier blijft verdriet.
Gedicht verdriet. Mooi.
Weergaloze woordkeuze. Rouw vind ik altijd zo rauw en zo voelt dit ook.
@Arjan: wat geef je mooie woorden aan deze zware sfeer.
Stil, afstand, respect. Wat zal je gedicht loutering brengen aan de mensen die haar gekend hebben.
doodgestilde aula en rouwomrande rozen. Ze zetten voor mij de toon. Treffend weergegeven. @Arjan